Heinrich von Kleist urodził się 10 lub 18 października 1777 roku we Frankfurcie nad Odrą jako najstarszy syn majora Joachima Friedricha von Kleista i jego drugiej żony Juliane Ulrike von Pannwitz. Pochodził ze starej pomorskiej rodziny szlacheckiej, w której służba wojskowa miała długą tradycję. Już w młodym wieku jego życie naznaczone było stratami: w 1788 roku zmarł jego ojciec, a pięć lat później matka.
Zgodnie z oczekiwaniami wynikającymi z jego pochodzenia, Kleist wstąpił w 1792 roku, w wieku zaledwie czternastu lat, do Królewskiego Pruskiego Pułku Piechoty nr 15 w stopniu kaprala. Brał udział w pierwszej wojnie koalicyjnej przeciwko Francji i awansował do stopnia podporucznika. Kariera wojskowa nie dawała mu jednak satysfakcji. Po siedmiu latach służby, w 1799 roku, zrezygnował z niej „z zamiłowania do nauk” i zapisał się na Brandenburski Uniwersytet Krajowy w swoim rodzinnym mieście, Frankfurcie nad Odrą.
Kolejne lata upływały pod znakiem częstych przeprowadzek, zawodowych eksperymentów i kryzysów osobistych. Kleist próbował przez pewien czas swoich sił w służbie państwowej, pracował jako referendarz w Królewcu, a nawet rozważał wstąpienie do armii francuskiej. W 1807 roku został aresztowany w okupowanym przez Napoleona Berlinie jako domniemany szpieg i spędził kilka miesięcy w francuskiej niewoli.
„Chcę teraz
zarabiać na życie dzięki moim dziełom dramatycznym”
Heinrich von Kleist
Po wyjściu na wolność Kleist ostatecznie poświęcił się literaturze. Mieszkał w Dreźnie, Pradze i Berlinie, wydawał czasopismo artystyczne „Phöbus” oraz dziennik „Berliner Abendblätter” i w krótkim czasie stworzył dorobek o niezwykłej głębi i oryginalności. Do jego najsłynniejszych dramatów należą „Złamany dzban”, „Penthesilea”, „Käthchen z Heilbronn” oraz „Książę Fryderyk z Homburga”. Dzięki opowiadaniom takim jak „Michael Kohlhaas”, „Markiza z O...” czy „Trzęsienie ziemi w Chile” zalicza się dziś do grona najwybitniejszych autorów niemieckojęzycznych w ogóle.
